به نام خالق هستی

شهر کم کم داشت رنگ غم میگرفت.شهری که زمانی معنای زندگی رو براش تداعی میکرد ولی حالا به شدت ازش واهمه داشت. ماشین ها بی توجه از کنارش رد می شدند  هرکسی به فکر خودش بود  کسی به  دختر 19 یا20 ساله ای که لباس مردانه پوشیده بود توجهی نداشتند و او از این بابت خوشحال بود . دوست نداشت کسی بهش توجه کنه  شاید چون هیچ وقت توجهی از طرف کسی ندیده بود . هیچ وقت مرکز توجه دیگران قرار نگرفته بود ...