هزار فرسنگ به زیر جاده ی احساسم
نقب میزنم
تا تلاطم هوشیار فریاد های در گلو مانده؛
تا روزنگاه پلکهای بسته ی آزادی
...
به پیش میرود به پیش روی من،شبی
ستاره های بی رمق میان آسمان شب
چراغهای خامشی درون شب خزیده اند


و شعر بعد از آقای هومان حاجب به دست نقد سپرده شد.

روز و شبهایم فقط با شوق یارم میرود             عمر من در حسرت روی نگارم میرود
آنقدر آن لحظه مانند رویا بود که                     عمر من مانند ابری در بهاری میرود
چشم وا کردم و دیدم آنچه می آید سرم          در غم دست رقیب نابکاری میرود
یادم آمد لحظه های حسرت آه آه                   حال خالی از یک تکسواری میرود
من دلم تنگ است در راهش نشسته نا امید   بوی او مثل نسیمی از کنارم میرود
عاشقانه حاظرم تا دیدن او جان دهم              هر نفس که می کشم بر این قرارم میرود


و در آخر با شعر خوانی اعضاء مجلس به پایان رسید.

براي ديدن عكس ها به ادامه مطلب مراجعه كنيد.