سپس شعری از خانم انصاری به نقد کشیده شد:


سوار اسب رویا ها
تو با لبخند می آیی
تو با شاخ گلی در دست می آیی
و پرواز گل قاصد
به فال نیک می گیرم
و شمشیر نگاهت
کز نیام جان بر آوردی
چه سرها پر غرور و پر هوس
بر دارها
بی جنگ میبینم

و در ادامه به شعر خوانی پرداخته شد.

در ادامه شعری از آقای خرم به نقد کشیده شد:

                         نقش شب

مدادم را شبی برداشتم که نقاشی کنم شب را
سراسر ذهن من تصویر آن شب بود
دستم میلرزید که تصویر کند آن شب را
مداد لرزان به راه افتاد می غلطید بر کاغذ
سیاه میکرد تیره تند روی کاغذ را
دلم دنبال دستم گیج راه می رفت
یکباره مداد ایستاد،ندایی گفت چکارش میکنی شب را؟
ستاره ات کو؟چشمک ماه مهتابت کجاست؟
بیا برگرد پاکش کن،زیباتر بکش شب را
درخشان کن ماه و مهتابش فریباتر
به دنبالش بیاور کهکشانها را
من آوردم به نقشم صورت آن ماه زیبا را
خرمن ماه چشمک پرانی ها آن شب
محشر کرد تصویرم و آن شب را


و در آخر به شعر خوانی پرداخته شد.